Daar staat ze dan, in de deuropening. ‘Mama kijk’ roept ze. Wanneer ik kijk, zie ik dat prachtige snoetje en verder alleen maar poedersuiker. Ze strooit nog een paar keer extra in de woonkamer en kijkt naar de dwarrelende suiker en geniet van haar poederwitte ontdekking.

Wanneer we samen naar de keuken lopen, zie ik daar nog meer poedersuiker, overal. Op de muur, de koelkast, de grond, de mat. Op haar teentjes probeert ze nog een keer het potje suiker van het aanrecht te pakken.

Ik voel de irritatie in mij opkomen, ik voel mijn vermoeidheid en ik voel zelfs boosheid in me opkomen, omdat ze het nog een keer wil proberen. Tegelijkertijd probeer ik mijn geduld te bewaren, probeer ik me in te leven in haar ontdekking, probeer ik mezelf de ruimte te geven voordat ik reageer.

Maar ik weet zeker, ze is nu echt 100% peuter.

De laatste weken sta ik ineens regelmatig voor nieuwe uitdagingen. Je hoort wel dat de peutertijd lastig en uitdagend kan zijn, maar hoe is dat voor mij en hoe wil ik als moeder van dit prachtige kind met een hele sterke wil daarmee omgaan? Dat zijn allemaal gedachten die er de laatste tijd door mijn hoofd gaan. Ben ik het type moeder dat straf geeft of een naughty chair in de gang zet of wil ik haar zelf de consequenties laten inzien en ervaren. Dat laatste lijkt toch het beste te passen. Maar wat heb ik daar dan vervolgens voor nodig, want ach na een week met weer slechte nachten is het best lastig om mijn geduld te bewaren. Vorige week nog, toen ze languit op straat ging liggen en niet verder wilde lopen, was ook zo’n moment. Weer zo’n nieuwe uitdaging. Ik voel de blikken van voorbijgangers. Vragen ze zich af hoe ik dit oplos? Vinden ze me zielig? Vragen ze zich af of ik wel een goede moeder ben? Vragen ze zich af of ik niet te soft ben? Weten ze dat ik coach ben? Ze zullen wel denken? Mijn hoofd maakte overuren. Ook toen besloot ik om mezelf even de ruimte te geven, om te luisteren naar mijn gevoel, om mij ook over te geven aan dit moment. Want ik weet ook als ik haar oppak en meeneem onder mijn arm, worden we er beide niet beter van. Tot grote verbazing van mijn dochter, misschien zelfs wel teleurstelling, ging ik naast haar zitten. Ze keek op, ging weer op de grond liggen en enkele minuten later pakte ze mijn hand en liep ze mee naar huis. Ik voelde opluchting en tegelijkertijd voelde ik vermoeidheid over me heen komen. Een peutermoeder zijn is soms gewoon topsport!

We pakten samen de stofzuiger en zogen alle suiker op. Ze vroeg toch nog even of ze een boterham met suiker mocht. Vervolgens tijdens de lunch maakt ze van haar korstjes een hartje, ‘kijk mama hartje lief’.  

 

Daar staat ze dan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *